wtorek, 8 listopada 2016

01. who's that

Szkoła, drugi dom. Dla mnie to jak więzienie. Codziennie przychodzimy, siadamy w tych samych 
ławkach, słuchamy tych samych nudnych wywodów. Algebra, fizyka czy historia literatury angielskiej. Pierwsze pytanie które przychodzi mi do głowy to 'kiedy, cokolwiek z tego co przed chwila usłyszałam, przyda mi się w życiu?'. No tak, na to niestety nikt nie udzieli mi odpowiedzi. 
Dzwonek, co za piękny dźwięk. Ratuje mnie od popełnienia samobójstwa. Nauczycielka zadaje prace domową, kolejny referat na temat budowy DNA który ma być gotowy na wczoraj bo przecież czy my mamy lepsze rzeczy do robienia w domu? Nie. Przecież nauczycielki mają gorzej, codziennie wracając do domu po przesiedzeniu ośmiu godzin w pracy do sprawdzenia kartkówek dwóch klas i są tak zmęczone. Ale czy my uczniowie jesteśmy zmęczeni? Nie, jesteśmy niezniszczalni, możemy odrobić sześć przedmiotów w jeden wieczór, w czym pójść na wieczorną msze, zjeść kolacje z rodzicami i do tego jeszcze wyjść na świeże powietrze. 
Wychodząc z klasy rzucam tylko puste spojrzenie nauczycielce która jak na złość próbuję sprawić bym w tym roku nie zdała i to z tak błahego przedmiotu jak biologia. Ona tylko uśmiecha się szeroko.
- Oh, panienka Sykes, nie zmiennie od pierwszej klasy próbujesz udowodnić że nauka jest zbędna. Musze cie niestety rozczarować, bez dobrej oceny z mojego przedmiotu możesz nie skończyć szkoły wraz z twoimi rówieśnikami. Chcesz skończyć jak twój brat? 
- Moja rodzina to moja sprawa - krzyknęłam.
- Jakim tonem moja droga - poprawiła się na krześle - zostajesz dzisiaj po lekcjach, może to nauczy Cie jak się zachowywać z szacunkiem. 
Podała mi kartkę z wypisaną uwagą.
- Podpis rodzica, obowiązkowy!
Wychodząc z klasy pokazałam jej tylko środkowy palec, na szczęście (lub nie) nie zauważyła. Przechodząc do mojej szafki spotkałam Luke'a. Był odemnie o rok starszy i nie wcale nie kiblował drugi rok z rzędu. Ma matkę matematyczkę, o dziwo nie wstawiła się za synem u dyrektora żeby chociaż trochę naciągnął wydanie świadectwa. Zadawał się bandą przydupasów mojego brata, nie to że ich nie lubiłam tylko odkąd skończyłam czternaście lat widziałam ich codziennie i po prostu przejedli mi się. 
- O, hej Luke, jak tam? - spytałam, ciągnąc go za jego stary plecak z vansa, którego materiał był zapełniony durnymi napisami które zgaduje są przejawem twórczym Calum'a - kolejnego przydupasa mojego braciszka. 
- Nie patrząc na to że moja własna matka wysłała mnie do kozy było by nawet spoko.
- Nie żartuj. 
- Czy wyglądam jakbym żartował? Uwzięła się na mnie odkąd ta wredna suka Jones sprawiła że nie zdałem w ostatniej klasie. 
- Hej, nie martw się, ja najprawdopodobniej nie zdam z biologii. A zmieniając temat to możemy dzisiaj razem siedzieć w kozie!
- Jakim cudem jesteś w kozie po raz czwarty w tym tygodniu?
- Hmm, pomyślmy, po pierwsze nienawidzę tego starego babska które prowadzi kółko chemiczne a po drugie stara historia z panią Steainfield. 
I w tym momencie nasza rozmowa została przerwana. Julie wpadała na świetny pomysł żeby popchnąć mnie na Luke'a. Skończyło się tylko przytulasem z podłoga. Standard. 
- Kiedyś cię doje.... - i w tym momencie zobaczyłam ją. Wysoką, szczupłą, blondynkę z torebką chanel i butami Vuitton'a z szerokim, białym uśmiechem który sprawił ze wybuchły mi oczy. Czy to nie śmieszne ze nazywa się jak kolor iphona? Rose Gold. Rodzice skrzywdzili ja imieniem ale co tydzień wynagradzają jej to nowym samochodem lub ciuchami które nawet nie trafiły jeszcze do sklepów. 
Patrzyła na mnie z widocznym rozbawieniem. Wstałam z pomocą Julie, która była cała czerwona od śmiechu.
- Czekasz na coś? - spytałam blondynkę, która nadal przyglądała się nam.
- Ah, rodzice Cię nie wychowali? Oh, przecież twoja matka uciekła, a ojciec miał cię zawsze głęboko w dupie. Smutne i żałosne.
- Rose zamknij się, nie każdy ma jebane, idealne życie. - krzyknęła Julie.
- Spoko, i tak mnie to nie rusza. Wole mieć nie pełną rodzinę niż rodziców którzy swoją miłość okazują mi kupując mi najróżniejsze rzeczy które tylko sobie zażyczę. I mój ojciec okazał mi więcej miłości niż ty otrzymałaś od swojego przez całe życie.
Stała jeszcze chwilę z grymasem na twarzy po czym odwróciła się na pięcie i wraz ze swoją bandą zniknęła z mojego pola widzenia.  Staliśmy jeszcze przez kilka minut w ciszy gdy dzwonek rozdzielił nas. Ja wraz z Lukiem poszliśmy na boisko, na lekcje wf a Julie na historię.
Przez resztę zajęć unikałam Gold, tak samo jak i moich przyjaciół. Nie miałam ochoty rozmawiać. Ta idiotka miała rację, moje życie było smutne i żałosne. Nigdy nie poznałam swojej matki bo odeszła gdy miałam trzy lata, ojciec popadł w depresje przez co przez wiele lat mieszkałam z babcią aż do momentu gdy zachorowała. Ojciec wolał zajmować się Oliverem - moim starszym bratem. A co do niego, odkąd tylko pamiętam wracał ze szkoły tylko po to by zaraz zniknąć, wracał późno w nocy i prawie nigdy ze mną nie rozmawiał. Ojca widuje tylko czasami w weekendy, przeważnie 'pracuje' lub po prostu znika gdzieś na miasto ze swoimi kumplami. Zawsze wszyscy zazdrościli mi że nikt nie dzwoni po mnie gdy chodzę na imprezy lub zasiedzę się u jakiejś koleżanki, prawda była taka, że wszyscy mieli mnie w dupie i byłam tylko zbędnym bagażem z którym musieli się użerać.
Po ostatniej lekcji czekałam przy sali na Luke'a. Wyczekiwałam go niczym gromu. Musiałam z kimś pogadać, inaczej mój własny mózg by mnie zdegradował.
- Matko Luke, czekam na ciebie całą wieczność - zaśmiałam się gdy ten przydreptał do mnie.
- Nic nie mów. Prawie usnąłem. Przez dobre pięć minut zastanawiałem się gdzie jestem - zaśmiał się głośno na co zwrócił uwagę wszystkich dookoła.
- Jesteś idiotą ale i tak cię lubię, wiec masz szczęście.
- Powinienem się bać w końcu jesteś siostrą największego gangstera w mieście.
- Boże - westchnęłam dramatycznie - co to nawet znaczy? Wiesz nie mam nic przeciwko temu że bujasz się z moim bratem ale gdzie cię to zaprowadzi? Myślisz o powiązaniu swojej przyszłości z przemytem?
Te pytania bardzo chętnie zadałabym Oliverowi ale ja nawet z nim nie rozmawiam. Pierwszy i ostatni raz zapytałam go co robi i mnie po prostu olał i powiedział że to nie moja sprawa tak więc, tyle z moich relacji z bratem.
Luke stał jak wryty. No cóż, odpowiedź jest prosta - on nawet o tym nie myślał. A co jak złapią go z prochami? Co powie że nie wie co to jest? A może wsypie wszystkich po kolei żeby się wywinąć, a co powie jego matka?
- Ja.. Nie wiem co ci powiedzieć. Mam dopiero dwadzieścia lat, nie wymagaj odemnie żebym miał zaplanowane całe życie.
Westchnęłam ciężko. Umiem zepsuć wszystko swoim nie wyparzonym jęzorem.
- Sorry, po prostu u mnie w domu nie wiedzie się zbyt kolorowo przez ten cały 'gang', tak więc też nie wymagaj że będę uważała to za najlepszą rozrywkę.
Staliśmy bez ruchu przed klasą czekając na panią Jones - na którą dzisiaj przypadło użerać się z nami przez godzinę. Gdy nauczycielka wpuściła nas do klasy siadłam tuż przy oknie by chociaż móc podziwiać park zamiast bezczynnie gapić się na sufit czy tykający zegar. Luke siadł tuż za mną i wyjął - o dziwo - książkę od historii.
Po skończonej odsiadce wyszłam jako ostatnia. Nie śpieszyło mi się. W domu pewnie czeka na mnie jakiś obiad który pewnie tata kupił na mieście.
Postanowiłam wrócić na pieszo. Włożyłam słuchawki do uszu i puściłam najwolniejszą piosenkę. Czułam coś dziwnego, czarne sportowe auto które od kilometra jechało za mną. Nie wiem czy jestem przewrażliwiona przez wszystkie rzeczy o których usłyszałam. Przeciwny gang ma powiązania z ludźmi handlującymi żywym towarem i już nie raz była zadyma przez zaginięcia dziewczyn w moim wieku. Tylko nie wielu udało się wrócić do domu, po kilku latach.
Każdy sądzi że jestem nietykalna przez moją znaną w kraju rodzinie ale lepiej dmuchać na zimne.
Chcąc zgubić auto postanowiłam przejść uliczkami z zamożnymi domami.
Po szybkim dojściu do ulicy na której mieszkałam odetchnęłam z ulgą aż do momentu kiedy zobaczyłam iż samochód zaparkował tuż przy wejściu.
- To jakiś pieprzony żart - syknęłam wyjmując gaz pieprzowy. Babcia nakazała mi nosić go ze sobą wszędzie, w tym momencie wręcz dziękowałam Bogu za ta kochaną kobietę. Przeszłam na druga stronę, nie rozpoznałam osoby prowadzącej krążownik dróg. Przed dobre pięć minut męczyłam się ze znalezieniem kluczy a gdy już je znalazłam nie mogłam trafić do zamka przez moje pieprzone, trzęsące się ręce. Gdy tylko weszłam do domu zamknęłam drzwi na każdy możliwy zatrzask.
Zastanawiałam się kto prowadził to auto i czy powinnam poinformować Olivera i tatę o zajściu. Ale czy oni w ogóle zechcą mnie wysłuchać?
Wysłałam smsa Lukowi, on prędzej mi pomoże niż własna rodzina.

Jo: chyba jestem w tarapatach! 

 Nie musiałam długo czekać by uzyskać odpowiedz.

Luke: Nie mogłaś wpaść w tarapaty w szkole więc o co chodzi??? 

Jo: ktoś mnie śledzi! wracałam ze szkoły i po prostu był tam gdzie ja

Luke: Powinnaś powiedzieć o tym bratu, on tu rządzi.

Jo: to zbyt proste, pomożesz mi dowiedzieć się kto to ale piśniesz tylko słowo Oliverowi i nie żyjesz! uduszę cie własnoręcznie 

Luke: Okej... Masz jakiś plan?

Jo: jeszcze nie, muszę się z tym przespać ale możesz jutro przyjechać po mnie, będę czuła się o wiele bezpieczniej ;) 

Luke: Mam nadzieje że to nie podstęp bym zaczął wozić cię do szkoły..

Jo: jak śmiesz oskarżać mnie o takie rzeczy :D do jutra mój książę na białym koniu! 

Luke: do jutra 
Luke: ps. dobijasz mnie! 

Weszłam na piętro i pierwsze co zrobiłam to przeszukałam cały dom w poszukiwaniu śladu włamania albo przeszukania. Cóż, widać że i mi udzieliła się ta mania bycia podsłuchiwanym.
Postanowiłam wziąć długą, odprężająca kąpiel. Po skończonym relaksie przebrałam się w dresy i jakąś starą koszulkę, niestety czekała na mnie wiadomość.

Nieznany: Ślicznie wyglądasz jak jesteś przerażona! 

Ten dzień to jakiś pieprzony żart! 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Lydia Land of Grafic