środa, 1 lutego 2017

05. I know the sound of your heart

Reszta lekcji minęła normalnie. Po francuskim udałam się do wyjścia. Na parkingu przed szkołą ujrzałam Blacka. To było chyba zrządzenie losu. Próbowałam wtopić się w tłum by brunet mnie nie zauważył, jednak nie udało mi się to. Po chwili pojawił się przy moim boku zwracając uwagę wszystkich dookoła. 
- Witaj księżniczko! - powiedział. Popatrzyłam tylko na niego i odwracając się na pięcie poszłam w stronę samochodu Luke'a. - hej, nie uciekaj. - powiedział, śmiejąc się. Wywróciłam oczami, próbowałam nie zwracać na niego uwagi.
- Jesteś jakaś małomówna dzisiaj - zwrócił się do mnie stając mi na drodze.
- Mógłbyś się przesunąć - powiedziałam oschle - śpieszy mi się.
- Chciałem tylko pogadać
- Nie mam ochoty z tobą rozmawiać. - powiedziałam wymijając chłopaka i wsiadłam do samochodu Luke'a. Blondyn dziwnie się na mnie patrzył. Odpalił samochód i ruszyliśmy w stronę mojego domu. Po chwili niezręcznej ciszy, chłopak zaczął swój wykład.
- Czy ciebie już do końca pojebało? Czemu nadal zadajesz się z tym skurwielem? - powiedział czerwony ze złości Luke.
- Nie powinno cię to obchodzić - powiedziałam oburzona.
- Czy ty siebie słyszysz? Wiesz co się stanie jak Oliver i twój tata się dowiedzą?
- Słyszałam już to tyle raz, mam już tego dość. Możesz mnie tu wysadzić? - powiedziałam robiąc się jeszcze bardziej zirytowana. Chłopak nie zareagował na moją prośbę - Luke, do cholery jasnej masz mnie wysadzić.
- Naprawdę tego chcesz? 
- Pierdol się, masz zatrzymać się w tej chwili - krzyknęłam, tracąc kontrolę.
Wyszłam z auta trzaskając drzwiami z całej siły. Resztę drogi do domu przeklinałam blondyna w myślach. Weszłam do domu i od razu udałam się do mojego pokoju. Zamknęłam oczy próbując odprężyć się i zapomnieć o dzisiejszym dniu. Poczułam wibracje mojego telefonu i leniwie wzięłam go do reki. Na wyświetlaczu widniał sms od Susan:

Susan: będę u ciebie za 15 min, wychodzimy więc się przygotuj ;)

Nie miałam ochoty opuszczać mojego przytulnego pokoju. Wstałam wyglądając za okno. Z prawie nieba niezauważalnie spadały płatki śniegu. Na jezdni leżała widoczna warstwa puchu, wyglądało to pięknie. Pierwszy i najprawdopodobniej ostatni śnieg w roku. Przeszłam do łazienki planując poprawić - pewnie już teraz niewidoczny - makijaż i umyć zęby. Byłam zmęczona nie tylko szkołą ale i użeraniem się z Blackiem i ciągłymi wywodami Luke'a. Był dla mnie ważny, znamy się od dziecka i od przedszkola trzymamy się w tej samej paczce, jednak ostatnio przechodzi samego siebie. Wiedziałam, że kiedyś się we mnie podkochiwał, jednak miałam nadzieje, że mu przeszło jednak patrząc na ostatnie dni chyba nic się nie zmieniło.
Po zakończeniu mojego żmudnego zajęcia weszłam do mini garderoby, był to pokój który wybłagałam aby dali mi przeznaczyć na przechowywanie ubrań. Oliver i ja tak jakby dzieliliśmy to pomieszczenie, jednak on trzymał tu tylko swój sprzęt narciarski i stare, nieużywane koszulki. Postanowiłam ukraść jedną z nich, pewnie i tak nie zauważy. Wybrałam szara z napisem vampire weekend, którą dostał od swojej byłej. Nie pamiętam dobrze jak wyglądała jednak wiem tyle, iż była mega suką, czyli chyba jak każda, którą przyprowadzał.
Zmieniłam szybko koszulkę oraz zeszłam na dół. W domu było zupełnie cicho, dochodziła szesnasta. Weszłam do kuchni poszukując czegoś co mogłabym przekąsić zanim zjawi się Susan. W szafkach znalazłam tylko miętowe kuleczki Aero.
- No cóż - powiedziałam sama do siebie wyciągając paczkę. Wyjęłam z lodówki mleko i wlałam je do kubka. W tym domu odkąd tylko pamiętam nikt nie pijał normalnego mleka, tylko to bez laktozy i tylko waniliowe. Mój obiad to istna przepowiednia cukrzycy. Gdy dopijałam napój do domu wpadła Susan.
- Hej, jestem już - krzyknęła w przestrzeń.
- Jestem w kuchni - odpowiedziałam.
- O hej - powiedziała przytulając mnie - widzę obiad jak z knajpy. - zaśmiała się.
- Nic mi nie mów. Nie ma nic innego, nikt nie zrobił zakupów.
- Mogę jednego? - zapytała.
- Bierz - powiedział podając jasnowłosej paczuszkę - gdzie idziemy?
- Za niecałe dwadzieścia minut zaczyna się mecz, pojedziemy tam autobusem a potem idziemy do Michaela posiedzieć, ma wolne mieszkanie więc trzeba to wykorzystać.
Westchnęłam cicho.
- Wszystko okej? - zapytała.
- Szczerze? Nie, nic nie jest okej. Luke zachowuje się jakby był moim ojcem, Black zjawia się wszędzie gdzie jestem i do tego nie mam w domu nic do jedzenie - powiedziałam.
- Luke jak nadopiekuńczy, a jeśli chodzi o ciebie to już przechodzi samego siebie ale nie złość się na chłopaka chce tylko twojego dobra. Black to Black, jak się na kogoś uweźmie to już nie popuści chyba to wiesz, powinnaś mu wyjaśnić, że nie jest łatwa i niech spada pod jabłonkę. Chodź ja czuje, że on cie kręci - powiedziała a moje policzki zaróżowiły się.
- Tylko trochę - powiedziałam wkładając twarz w ręce.
- Dobra zbieramy się bo odjedzie nam podwózka.
Przytaknęłam i posprzątałam ze stołu opakowanie i szklankę.
- Weź szalik bo jest super, mega zimno - powiedziała Susan zapinając swój płaszcz.
Ubrałam buty, kurtkę, wcześniej wspomniany szalik i byłam gotowa do wyjścia. Droga na przystanek, tak samo jak i oczekiwanie na autobus zajęła nam chwile. W autobusie siedziałyśmy milcząc, obie zatopione we własnych myślach. Moje życie w ostatnich tygodniach wywróciło się do góry nogami. Andy pojawił się znienacka i zawładnął całym moim umysłem. Fakt, że cała ta 'znajomość' może doprowadzić do totalnego końca mojego życia, zamiast być przerażający jest podniecający.
Po chwili znalazłyśmy się na parkingu przy szkole. Przed budynkiem znalazłam Luke'a i jego bandę palących papierosy jednak próbowałyśmy ich ignorować. Po wejściu do budynku przy drzwiach przywitała nas widocznie zdenerwowana Julie.
- Hej - powiedziałam łapiąc brunetkę za ramię.
- Oh, jezu..cześć - odpowiedziała ciągnąć mnie do łazienki.
- Wszystko w porządku? Trzeba iść po Susie - powiedziałam.
- Black tutaj jest.
- No i? On jest wszędzie.
- Szuka cię.
- Jezu jakie to jest już denerwujące - odpowiedziałam siadając na łączeniu umywalek.
- I nie rusza cię to zbyt? - zapytała.
- Nie, a powinno? Już po szkole chciał zemną rozmawiać ale go zbyłam.
- Ah, okej ale wiem, ze Oliver ma przyjść.
- Super, nie będzie mnie zaczepiał bo pewnie wie czym to się może skończyć.
Zapadła cisza.
- Okej, jeśli tak sądzisz. Chodźmy, powinno się już zaczynać - powiedziała Julie.
Po wejściu na sale przywitał nas rozwrzeszczany tłum. Po jednej stronie siedziała banda Horizon a po drugiej Bridges. Obie grupy skandowały na siebie różne wyzwiska, jednak moją uwagę złapał Andy. Wyglądał dobrze, nawet bardzo dobrze. Jak zawsze ubrany był na cało czarno z wyjątkiem jego T-shirtu, który był biały. Spod jego czarnej, skórzanej kurtki wystawała bluza tego samego koloru. Miał założony na głowę kaptur a w ręce trzymał telefon na którym pokazywał coś swoim znajomym. Jak można być tak seksownym nie próbując? Po chwili schował telefon w popatrzył w moim kierunku. Przygryzłam wargę próbując opanować swoje emocje. Chłopak pomachał mi a ja odwzajemniłam gest.
Jestem głupia. Na sali była cała szkoła, w tym mój głupi brat, który gdyby zauważył co się dzieje mógłby mnie zabić. Szybko weszłam za przyjaciółką na trybuny siadając w rzędzie za Oliverem, który przywitał mnie krótkim spojrzeniem.
- Gorąca się zrobiło - powiedziałam do Julie, która była zajęta popijaniem przyniesionego przez mojego brata piwa. Brunetka kiwnęła tylko głową.
Na boisko wbiegły dwa zespoły. Zespół Luke'a i przeciwnej szkoły której dyrektorką była macocha Blacka. Próbowałam skupić swoje myśli na grze jednak nie mogłam przestać patrzeć w stronę Andiego. Widziałam że sam robił to samo.
Nagle poczułam jak wibrację mojego telefonu, dostałam wiadomość od chłopaka.

Andy: uroczo wyglądasz w tej za dużej koszulce, szkoda ze nie jest moja ;)

Przygryzłam wargę. Popatrzyłam w jego stronę, siedział z wymalowanym uśmieszkiem na twarzy. Płonęłam, nie wiem jak on to robi ale sprawia, że trace kontrole nad sobą.
Po chwili dostałam kolejnego smsa.

Andy: przez to że się rumienisz mam rozumieć że chciałabyś kiedyś założyć moją koszulkę? chętnie użyczę ci swojej garderoby księżniczko 

Jo: przestań się tak na mnie patrzeć!! rozpraszasz mnie

Andy: nie mów mi że przyszłaś tu oglądać koszykówkę? nie uwierzę... nie jesteś tym typem dziewczyny

Jo: a jakim jestem typem według ciebie?


Andy: prawdziwej księżniczki która uwielbia długie spacery w nocy, słucha mało znanych kapel i rumieni się jak jakikolwiek chłopak się na nią popatrzy, masz to coś, czego dawno szukałem

Jo: wow Black naprawdę wiesz jak podejść dziewczynę, ale nigdy nie uwierzę że ja ci się podobam, serio ;) 

Andy: kochanie, musisz mi uwierzyć na pisane słowo odkąd nie możesz porozmawiać ze mną twarzą w twarz  

Jo: wiesz dlaczego tak robię...

Andy: boisz się brata? 

Jo: można tak powiedzieć  

Andy: tak długo jak jestem przy tobie nikt cię nie skrzywdzi, nie musisz się o to bać Jo, mówię serio

Nie mogłam oderwać wzroku od tej wiadomości. Nie wiem czy on pisze to na serio czy po prostu się ze mnie naśmiewa ale ostatnia wiadomość sprawiła, że poczułam dziwne ukucie klatce piersiowej i nie chce wiedzieć nawet co to oznacza. Spojrzałam na jego twarz, jego wzrok zwrócony był w moją stronę, z jego wyrazu twarzy płynęło współczucie. 
- Z kim tak piszesz? - zapytała, szepcząc Julie.
- Uh, nieważne. 
- Nie, żartujesz - powiedziała patrząc mi przez ramię - oszalałaś?
- To nie czas na kłótnie - odpowiedziałam 
- Nie, to jest czas - podniosła głos po czym wszyscy wokół nas spojrzeli w naszą stronę.
Wstałam zabierając swoją kurtkę i zaczęłam przeciskać się przez ludzi. Słyszałam w oddali swoje imię jednak nie obchodziło mnie to. Chciałam jak najszybciej wydostać się z tego budynku, byłam już zmęczona całą tą sytuacją. 
- Hej Jo, zaczekaj - usłyszałam znajomy głos. Odwróciłam się a moim oczom ukazał się Andy, który wyglądał na widocznie zdyszanego (niby gangsta ale biegać to nie umiem, cwelXDDD) - wszystko w porządku?
- Szczerze to nie, nic nie jest w porządku. Mam już tego wszystkiego dość. - powiedziałam siadając przy ścianie.
- Ucieknij ze mną? - powiedział brunet kucając przy mnie.
- Co?
- Wyjedzmy z tego miasta na jedną noc.
- To chyba niezbyt odpowiedzialne - powiedziałam uśmiechając się
- To tylko jedna noc, no proszę cię zaryzykuj chociaż raz, zrób to dla mnie.
Popatrzyłam na chłopaka. Wpatrywaliśmy się w siebie przez chwilę póki nie usłyszałam mojego imienia wołanego przez nikogo innego jak Olivera.
- Okej, zgadzam się, ucieknijmy, tylko się pospieszmy - powiedziałam wstając i ciągnąc chłopaka za rękę. Biegliśmy przez szkolny korytarz nie zważając  na nic.
Na parkingu zwolniliśmy dzięki czemu miałam okazję podziwiać okolice, która wyglądała cudownie, cała okryta śniegiem i oświetlona księżycem.
W drodze do samochodu chłopaka zastanawiałam się czy to co robię nie obróci się przeciwko mnie. Czy robię to co jest dobre dla mnie?
- Chcesz puścić jakąś piosenkę? - zapytał gdy wsiedliśmy do jego wozu.
- Yhm, nie wiem czy słuchamy podobnej muzyki - powiedziałam śmiejąc się.
- No dalej, nie będę cię oceniał, przysięgam.
- No, okej - powiedziałam biorąc kabelek i podłączając mój smartphone. Włączyłam iTunes i wybrałam jedną z moich ulubionych piosenek.
- Słuchasz ABBY? - zapytał uśmiechając się.
- Ej, miałeś się nie śmiać. - powiedziałam a moje policzki zapłonęły.
- Nie, nie śmieje się, już przestaje. Ta piosenka wzbudza we mnie po prostu wspomnienia. Moja mama bardzo lubiła tą piosenkę, często jej słuchała zanim odeszła. - powiedziała zaciskając ręce mocniej na kierownicy.
- Och, dawno odeszła? - zapytałam bojąc się odpowiedzi. Temat rodziny w przypadku nas obojga to jednak naprawdę kruchy temat.
- Pięć lat temu. Zaczynałem wtedy studia i dostałem telefon, że trafiła do szpitala i nie dają za dużo czasu. Rzuciłem wszystko i przyjechałem. Ojciec strasznie to przeżył.
- Andy, tak mi przykro - powiedziałam po czym przygryzłam wargę nie chcąc się rozpłakać.
- Serio, doceniam to ale wiem, ze nie ty też nie miałaś lekko.
- Hmm, pomyślmy, nie pamiętam własnej matki, nawet nie umiem za nią tęsknić bo nie wiem jaka była. Ojciec, jak i Oliver trzymają wszystkie informacje pod kluczem. Z tego co powiedziała mi babcia to miała na imię Adrienne. Przez tyle lat udało mi się tylko dowiedzieć jej cholerne imię.
W samochodzie nastała cisza, w tle leciała tylko jakaś losowa piosenka z mojej listy. Po chwili  usłyszałam dzwonek połączenia przychodzącego, na wyświetlaczu widniało imię Julie. Nie chciałam z nią rozmawiać, byłam na nią zła. Wyłączyłam telefon po czym schowałam go do kurtki.
- Jesteś głodna? - zapytał.
- Szczerze, to bardzo, bardzo głodna - powiedziałam, przypominając sobie, że na obiad jadłam czekoladę z mlekiem.
- Wreszcie jakaś dziewczyna, która nie boi się przy mnie jeść - zaśmiał się.
- Współczuje. - powiedziałam wywracając oczami.
- Zazdrosna gdy mowie o moich byłych?
- Czemu miałabym być, nie jesteśmy razem. - powiedziałam poprawiając się w siedzeniu.
Brunet się zaśmiał.
- Jeszcze nie.
Popatrzyłam na niego.
- Masz jakieś szczególne zamówienia?
- McDonald's czy jakaś pizzeria w zupełności mi wystarczą.
- Zbuntowana księżniczka.
- Nie jestem księżniczką, chłoptasiu.
- Czy ty nazwałaś mnie 'chłoptasiem'?
- Wybacz, nie znam żadnych miłych określeń, nigdy nie miałam chłopaka.
Powiedziałam po czym zaczęłam bić się w głowie, czy ja do cholery zgłupiałam.
- Żartujesz? Może do tego jesteś jeszcze dziewicą? - powiedział śmiejąc się.
Nic nie odpowiedziałam. Popatrzyłam się za okno udając, że to co się nie wydarzyło.
- Cholera, sorry, nie chciałem cie urazić - powiedział drapiąc się po głowie.
Wzruszyłam tylko ramionami nie spuszczając wzroku ze swoich rąk.
Po chwili byliśmy na parkingu jakiegoś baru. Wysiedliśmy bez słowa. Bar utrzymany był w latach siedemdziesiątych. Zajęliśmy stolik przy oknie. Chłopak lustrował mnie w trakcie gdy ja przeglądałam menu.
Po chwili pojawiła się kelnerka.
- Mogę przyjąć zamówienie? - była szczupła, miała blond włosy i nogi do sufitu. Poczułam się zażenowana faktem, iż wyglądam jak bezdomna.
- Ja poproszę średniego burgera, średnie frytki i shake'a czekoladowego - powiedziałam zamykając kartę i wpatrując się w bruneta, który cały czas się uśmiechał.
- Ja po proszę to samo z wyjątkiem zamiast shake'a poproszę cole. - powiedział oddając nasze karty kelnerce.
- Dobrze, płatność kartą? - zapytała.
- Kartą - brunet odpowiedział po czym zwrócił się do mnie - jak masz zamiar zwrócić mi za to wszystko?
- Słucham? jestem księżniczką, za księżniczki płacą ich ukochani. - powiedziałam opierając się o stolik.
- Nie jesteśmy razem - powiedział robiąc to samo.
- Jeszcze - wyszeptałam.
nasze twarze były oddalone od siebie o tylko kilka milimetrów. Czułam jego zapach, ciepło. Przysunął swoją twarz bliżej przekręcają ją  lewo. Nasze usta się zetknęły. Przysięgam przez te kilka sekund byłam w niebie. Po chwili brunet się odsunął.
- Pierwszy etap mamy już za sobą. - powiedział.
- Na to wygląda - odpowiedziałam.
Oboje zaśmialiśmy się. Zapowiadała się ciekawa wycieczka.





POZDRO DLA OLGI, KTÓRA CZEKAŁA NA TE WYPOCINY CAŁE DWA MIESIĄCE!!! 

piątek, 6 stycznia 2017

04. new perspective

- Sykes! - z błogiego momentu wybudził mnie głos mojej nauczycielki biologii. Otworzyłam oczy a zamiast moim oczom ukazać się Andy ukazała się ona. Stała z plikiem kartek w ręce. - Możesz już oddać swoją pracę?
- Słucham? - popatrzyłam na pusta kartkę leżącą na mojej ławce. To się nie dzieje. Przespałam test! Nauczycielka popatrzyła na mnie i tylko się zaśmiała.
- Pozwolę napisać ci ten test jeszcze raz, znaj moją dobroć.
- Jezu, dziękuje pani! - wykrzyknęłam. Moje policzki były czerwone. Cała klasa - w tym Luke, Susan, Julie i Olive - patrzyli na mnie jak na wariatkę. Nauczycielka wróciła do biurka.
- Zostało jeszcze pięć minut lekcji, możecie nie wiem coś zjeść, mało mnie to obchodzi. - westchnęła. Po chwili przy moim stanowisku pracy stawili się moi znajomi.
- Jak mogłaś usnąć na jednym z najważniejszy testów w tym półroczu? - zapytał Susan, nie mogąc powstrzymać śmiechu.
- Co ci się śniło? - zapytał Luke - śliniłaś się!
- Dajcie mi spokój. - powiedziałam zakładając kaptur na twarz.
- Nie wiem co się z tobą ostatnio dzieje. - powiedziała Olive - może się zakochałaś?
- Szaleju się najadłaś? - zapytałam nie zdejmując kaptura. Byłam czerwona jak burak.
Po skończonej lekcji postanowiłam pójść odetchnąć świeżym powietrzem. Jak na nasz klimat przystało było zimno jednak o śniegu można było tylko pomarzyć.  Po chwili przy moim boku pojawiła się Julie.
- Czemu siedzisz tutaj sama? - zapytała odpalając papierosa.
- Potrzebuje chwili spokoju.
- Chcesz jednego? - zapytała. Popatrzyłam ma paczkę czarnych marlboro. Przytaknęłam. Odpaliłam i zaciągnęłam się. Nie było to w moim stylu, zawsze byłam przeciwna niszczeniu sobie życia w tak głupi sposób, jednak dzisiaj musiałam to zrobić. Julie nie dziwiła się ani nie pytała dlaczego zmieniłam zdanie. Byłam jej za to wdzięczna. Życie zaczęło mi się walić. Z rozkoszy wyrwał nas dzwonek, zgasiłam niedopałek i skierowałam się w stronę sali gimnastycznej. Od wejścia musiałam zmierzyć się z wzrokiem nauczycielki. Czyżby i ona słyszała plotki? Dziwne gdyby nie słyszała.
- Do balu został tylko tydzień, mam nadzieję, że wiecie, że to wy, jako trzecia klasa, udekorujecie sale w tym roku. - powiedziała pani Healery.
Po chwili do sali weszła spóźniona Black.
- Och, przepraszam za spóźnienie. Dyrektor zatrzymał mnie w związku z tegorocznymi zawodami cheerleaderek.
- Nic nie szkodzi Rose, zajmij miejsce z koleżankami.
Nienawidziłam tej suki z całego serca. Blackowie mają całą okolice w garści, dyrektora, całe grono pedagogiczne. Nawet sprzątaczki! Blondynka siadła tuż obok nas.
- Nie mogę doczekać się balu. - szepnęła do mnie. Nie dowierzałam w to co usłyszałam.
- Yhm - odchrząknęłam - ja też.
Julie posłała mi wzrok wzrok - 'coś mi tu śmierdzi'. Może uknuła kolejny plan by mnie ośmieszyć. Byłam totalnie rozkojarzona.
- Jo, Rose, Olive i Hemmings zajmiecie się przygotowaniem sceny, mam nadzieje że pasuje wam bo nie przewiduję zmian. - powiedziała pani Healery zapisując nasze imiona w swoim notesie.
- Oczywiście - powiedziała Gold i zaklaskała. Nie wiem jak bardzo chciałbym ją polubić jej zachowanie sprawia, że po prostu trace wiarę w ludzkość.
- Dobrze więc wszystko już ustalone. Zaczynamy od jutra, teraz zapraszam was wszystkich do szatni, macie pięć minut na przebranie.
Gdy tylko weszłyśmy do szatni przy moim boku pojawiła się Julie, Susan i Olive.
- O co chodzi Gold? - zapytała Julie.
- Nie mam pojęcia, serio. Może się oćpała czegoś, kto wie. - powiedziałam.
- Słyszałyście nowe wieści? - zapytała Susan. Wszystkie pokręciłyśmy głowami. - pamiętacie, nauczycielka od francuskiego jest w ciąży i ubiegły tydzień był jej ostatnim i dziś przychodzi nowy nauczyciel.
- Niesamowite wieści. - powiedziała Julie wywracając oczami.
- Dałabyś mi skończyć? - zapytała Susie. Julie tylko wzruszyła ramionami.
- No mów. - odezwała się Olive.
- Rozmawiałam z dziewczynami z młodszych klas i mówią, że nowy nauczyciel jest mega przystojny, ale wiecie tak mega mega.
- Z młodszych klas? Im podobają się faceci, raczej chłopcy wyglądający jak Bieber a nie na przykład Gosling czy młody DiCaprio. - westchnęłam.
- Zgadzam się z Jo. - powiedziała Julie. - przekonamy się o czym mówiły na następnej lekcji.
- Dziewczyny mogłybyście się pospieszyć i odłożyć rozmowy na przerwę. - do szatni weszła nauczycielka. Wszystkie westchnęłyśmy i udałyśmy się na sale. Jak na nasze nieszczęście graliśmy w siatkówkę. Nie powinno mnie to dziwić, to jedyny sportem który ta stara baba uznaje na zajęciach.
- Dobierzcie się w grupy o sześć osób. - oznajmiła wuefistka. Popatrzyłam an dziewczyny przyciągając Luke do naszej drużyny.
- Czemu zawsze to ja jestem z wami? - powiedział oburzony blondyn.
- Co ci nie pasuje, jesteśmy urodzonymi siatkarkami - zaśmiała się Julie.
- Ej i tak brakuje nam jednej osoby. - wtrąciłam.
- Weźmy może, hmm... -  Susan po patrzyła po sali- weźmy Stephana, co nam szkodzi, i tak jesteśmy przegrani.
- Julie leć no niego - powiedział Luke.
- Oszaleliście? - zapytała brunetka.
- No dalej, masz to 'coś' w sobie co na sto procent przekona go żeby był z nami w drożynie - powiedziałam klepiąc dziewczynę po ramieniu.
- No dalej, chyba sienie wstydzisz - parsknęła śmiechem Olive.
- Pieprzcie się wszyscy - powiedziała Julie poprawiając koszulkę - karma wraca.
Po chili powróciła wraz z chłopakiem, który nieznośnie, cały czas wpatrzony był w jej dekolt.
- Witam piękne panie - powiedział zmierzając w moją stronę z otwartymi ramionami.
- Nie próbuj. - powiedziałam.
- Ach no tak, wole nie mieć podbite oka przez twojego chłoptasia. - powiedział wracając na swoje wcześniejsze miejsce.
- Musze cię rozczarować, nie mam chłopaka.
- Taką ściemę to możesz wciskać swojemu braciszkowi i tatusiowi. - powiedział wybuchając śmiechem.
- Koleś dasz jej spokój? - zapytał Luke przypierając chłopaka do ściany.
- Dobra, tylko się droczę - odpowiedział - chcę sobie tylko pograć w siatkówkę czy to tak dużo.
- Tylko się ze strachu nie posikaj, jak pewnego, pięknego dnia na serio przyjdzie do ciebie Black i skopie ci porządnie dupę. - odpowiedział Julie.
- Zluzuj. - odpowiedział.
Nastała błoga cisza. Ten dzień to jakiś koszmar.
Jak na nas przystało przegraliśmy. W szatni wszystkie dziewczyny podekscytowane były poznaniem nowego nauczyciela, ja siedziałam na uboczu z Olive i próbowałyśmy nie zgłupieć od ich podniesionych, piskliwych głosów.
Na przerwie nie było lepiej. Wraz z dziewczynami poszłyśmy po książki do szafki. Siadłyśmy na hallu.
- Ej, serio nie mogę się doczekać tej lekcji. Może wreszcie będzie na kim oko zawiesić. - zaśmiała się Julie.
- Ty tylko o jednym.. - wywróciła oczami Susan.
- Przestań, czy to dziwne, że lubię przystojnych chłopaków?
- Nie widziałaś go jeszcze na oczy. - powiedziałam. Julie wzruszyła ramionami.
- Idę do sali - powiedziała.
- Pójdę z tobą. - odpowiedziałam.
Na korytarzu roiło się od pierwszaków, którzy jak małe dzieci ganiali się i krzyczeli na cały głos. Przy szafkach stała grupka czcząca Gold a dalej szkolne emo. Po dotarciu do sali zajęłyśmy nasze miejsca. Julie rozglądała się po sali w poszukiwaniu nie wiadomo czego. Zadzwonił dzwonek, do sali zaczęli schodzić się uczniowie w tym moje przyjaciółki. Po chwili pojawił się i wyczekiwany, nowy nauczyciel. Był przystojny, cholernie przystojny. Nie mógł mieć więcej niż dwadzieścia siedem lat, był wysoki, nosił okulary. Brunet ubrany był w czarną marynarkę, dżinsy i zwykłą, czarną podkoszulkę. Wyglądał jak bóg. (hasztag autorka ma zjebanie muzgowe sorry)
Rozglądał się przez chwilę po sali po czym złapał ze mną wzrok. Jestem pewna, że przez trzydzieści sekund zdążyłam umrzeć i powrócić.
- Witajcie, nazywam się Brendon Urie, Od dziś będę waszym okresowy nauczycielem francuskiego. - powiedział zapisując swoje imię i nazwisko na tablicy. - nie wiem jaki był system nauczania z panią Johanson ale u mnie panują trzy zasady, warto je zapamiętać. Po pierwsze, systematyka to klucz do uzyskania dobrej oceny, dwa nie lubię osób, które zamiast uważać na lekcji wolą siedzieć z głową w telefonie a po trzecie będę próbował nauczyć was rzeczy, które przydadzą wam się w życiu. Podstawowe słownictwo i gramatyka. Macie jakieś pytania?
- Jest pan wolny? - wyszeptała do mnie Julie, ja tylko uśmiechnęłam się.
Nauczyciel spojrzał się na klasę.
- Jak widzę ich nie ma. Sprawdzę wasze oceny by zapoznać się z waszą sytuacją. - powiedział po czym siadł na biurku, przeglądają dziennik.
- Jednak pierwszaki miały rację. - powiedziałam odwracając się do brunetki.
- I to jeszcze jak. Kurczę, mam za dobre oceny - powiedziała przeczesując włosy ręką.
- Ja za to jestem w fatalnej sytuacji. - westchnęłam.
- Zawsze masz szczęście. - powiedziała.
- Czemu? - zapytałam, marszcząc brwi.
- Pomyślmy, masz słabe oceny co równa się z tym, że będzie kazał ci się poprawić.
- Więc? Będę musiała kuć się na każdą lekcję.
- Właśnie nie, poprosisz go o dodatkowe lekcje, w statucie szkoły można o coś takiego zrobić. Módl się żeby się zgodził. Będziesz mogła się na niego patrzeć, czuć jego zap ach, czaisz? Zazdroszczę ci. - powiedziała Julie.
Odwróciłam się. Rozmawiał z chłopakami, którzy mieli najgorsze oceny. Myślałam o tym czy to nie zbyt nachalne by pytać się go o dodatkowe nauczanie pierwszego dnia.
- Jo...Sykes - usłyszałam swoje imię. Moje serce zatrzymało się a tętno przyspieszyło.
- Tak? - zapytałam.
- Mogłabyś podejść? - zapytał. Wstałam kierując się w stronę jego stanowiska pracy. Chyba umarłam.
- Powiem szczerze, że miałem nadzieje, że nie będę miał kłopotów z żadną dziewczyną. Przeważnie lubicie ten język. - powiedział uśmiechając się. Popatrzyłam na niego. Tylko nich nie zacznę się rumienić bo po prostu pomyśli, że jestem jakąś niewyżytą nastolatką.
- Nie jest najgorszy, ale po prostu go nie rozumiem. - powiedziałam wzruszając ramionami. Brązowooki popatrzył na mnie.
- W czwartki po lekcjach mam godzinę wolną, jeśli będziesz miała czas i ochotę możesz wpaść. - powiedział posyłając mi uśmiech.
W środku krzyczałam, turlałam się po podłodze i skakałam z radości i podniecenia. Przytaknęłam i odeszłam od biurka. Julie patrzyła się na mnie z otwartą buzią. Wsiadłam w ławce i odwróciłam się do niej.
- On totalnie cię podrywał - wypaliła. - jak wracałaś patrzył ci się na tyłek!
- Po pierwsze, jest moim nauczycielem po drugie chyba coś ci się przewidziało.
- Mów co chcesz. Ale sam fakt, że zaproponował ci spotkania po lekcjach, totalnie nie rozumiem, ze nie widzisz tego że mu się podobasz.
Wywróciłam oczami. Nauczyciel zagwizdał,, by zwrócić naszą uwagę. Zapowiadają się ciekawe lekcje. 
Lydia Land of Grafic