Cały wieczór zastawiałam się co do cholery ma znaczy ta wiadomość. Byłam przerażona.
Rozważałam poinformowanie kogoś ze środowiska mojego brata. Jednak odpuściłam, nic by to nie dało. Musiałam poradzić sobie z tym sama.
Pobudka rano była trudna. Całą noc miałam paniczne uczucie iż ktoś chodzi po domu co po prostu
okazało się tata który również borykał się z bezsennością. Wzięłam szybką kąpiel i zrobiłam sobie śniadanie. Płatki powinny wystarczyć mi do lunchu. Sprawdziłam jeszcze powiadomienia z portali społecznościowych. Próbowałam ignorować wiadomości które dostawałam od nieznanego numeru. Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Przez głowę przeszły mi same złe scenariusze. Podeszłam do drzwi i przez dobrą chwilę zastanawiałam się czy otworzyć.
- Kto tam? - spytałam.
- Luke.
Kamień z serca.
- Wchodź - otworzyłam chłopakowi drzwi i wróciłam do kuchni.
- Okej. Mów o całym wczorajszym zajściu.
- Wracam ze szkoły, standardowo, nagle zauważam że to samo auto jedzie za mną od kilometra. Postanawiam przejść tymi alejkami na które nie można wjechać samochodem. Wszystko było by dobrze gdyby nie to że po dotarciu na miejsce ta sportowa fura stała tuż pod moim domem.
- Zapamiętałaś może numery rejestracyjne?
- Luke, ja tam prawie umarłam na zawał jak ja mogłam cokolwiek zapamiętać!
- A jak wyglądał kierowca?
- Nie przyglądałam się mu długo ale miał czarne okulary i bluzę z kapturem więc nie umiałam go rozpoznać.
- Jesteś pewna że to ten sam wóz, może były podobne.
- Luke, nie jestem idiotką wiem jak odróżnić BMW od Benza. Ale to nie koniec, on ma mój numer! Napisał do mnie coś w stylu że podoba mu się jak wyglądam gdy jestem przerażona. Kto jest na tyle chamski by robić takie rzeczy?
- Ja nadal sadzę że powinniśmy powiedzieć o tym Oliverowi. Załatwił by wszystko i było by po sprawie.
- Nie bądź tchórzem. Załatwimy to po swojemu. Przecież masz tych swoich koleżków którzy tak jak ty znają się na tym, nie?
- No ale zawsze robimy wszystko z twoim bratem, tak tylko ci przypominam
- A ja jestem jego siostrą i każe wam pomóc mi pozbyć się tego natręta.
- Zobaczysz, Oliver będzie miał wkurw roku jak się o tym dowie.
- Jezu, Luke, boisz się go? Co on ci zrobi? Na pewno nie zabije bo swoich nie zabija. A i się o tym nie dowie więc luz. Jedziemy do szkoły?
Blondyn tylko przytaknął. Przed wyjściem sprawdziliśmy czy wszystkie okna i drzwi są pozamykane.
Dzięki zdolnościami Luke'a w szkole byliśmy po niecałych 10 minutach. Nie wiem jak on jeszcze posiada prawo jazdy tak jeżdżąc ale nie wnikam. Przed szkołą spotkałam Olive i Susan które rozmawiały o czymś bardzo podekscytowane.
- Hej - przywitałam każdą z osobna buziakiem w policzek - o czym tak rozmawiacie?
- Okej, więc pamiętasz ten wielki niby 'zamek' w Northvillige? Miałam tam osiemnastkę. - powiedziała Olive
- Oczywiście najlepsza impreza w dziejach. - zaśmiałam się.
- Tak więc wracając, dzisiaj odbywa się tam impreza i jak zawszę mają tam bramki ale Julie ma bilety od twojego brata. - wtrąciła się Susan.
- Standard - westchnęłam.
- Pomijając, najlepsze że mają przyjść ci z klanu Blacków. A jak głosi legenda gang Horizon i klan Blacków prowadza zimną wojnę od nie wiem ilu wieków. - powiedziała dramatycznie Susan.
Zaśmiałam się bo była to szczera prawda. Od kiedy mama odeszła tata postanowił odsunąć się od gangu i przekazał prawo swojej prawej ręce - Frankowi Blackowi. Umowa była jasna, póki Oliver nie skończy 18 lat gang ma Frank. Niestety ktoś nie dotrzymał słowa. Oliver zdobył ten gang chyba fartem bo oni mają samych snajperów i wyszkolonych ludzi. Jedną strona miasta rządzą Blackowie a drugą Horizon. Oczywiście kilka razy do roku próbują przejąć swoje obszary ale zawsze z marnym skutkiem. Oba gangi są zbyt mocne na poddanie się.
- Zawsze robią to samo. Dzielą dom na pół i łączy nas tylko miejsce do tańczenia. - powiedział Luke
- Chyba że przychodzi tylko jedna dzielnica - wtrąciłam - mam dla was newsa roku!
Wszyscy spojrzeli się na mnie.
- Luke już o tym wie ale potrzebuje jakiejś pomocy - powiedziałam z poważna miną.
- Jo, gadaj - wypaliła Susan.
- Mam, znaczy jestem pewna że ktoś mnie śledzi.
- Pieprzysz? - zapytała Olive.
- Czy wyglądam jakbym żartowała. Jakiś psychopata mnie wczoraj śledził w drodze powrotnej do domu i do tego ma mój numer telefonu. Jeszcze niby tak się nie cykałam.
- Mówiłaś coś Oliverowi? - zapytała Susan.
- No właśnie - dodała Olive.
- Nie?
- Oszalałaś? Wasza rodzina jest super bardzo narażona na takiego typu rzeczy, musisz go o tym poinformować! Do tego on by się tym na sto procent zajął. - powiedziała Susan.
- Mówiłem! Trzeba było to od razu zrobić. - wypalił Luke.
- Nie przezywajcie na razie, okej? Damy sobie rade.
Popatrzyli tyko na mnie.
- Chodźmy na lekcje - powiedziałam zrezygnowana.
Pierwsza lekcją - historia, idealna okazja by dospać, potem tylko hiszpański, wf, fizyka, chemia i lunch.
Umierałam z głodu aż do momentu gdy dostałam kolejnego smsa...
Nieznany: Słyszałem ze wybierasz się na dzisiejszą imprezę, nie mogę się doczekać aż cię zobaczę. mam nadzieje że tym razem nie będziesz uciekać ;)
On sobie żartuje, skąd on to wszystko do cholery wie?
Jo: whoa, wreszcie się ujawnisz, jak słodko, będziesz chciał mnie zgwałcić/zabić czy cokolwiek przy tylu ludziach, myślisz że ci się to uda???
Nieznany: Czemu od razu zakładasz najgorsze?
Jo: jeszcze pytasz? jakiś (najprawdopodobniej) pedofil śledzi mnie a potem wypisuje do mnie wiadomości i nie daje mi spokojnie żyć, przecież to normalka....
Nieznany: Mam nadzieje że po dzisiejszym spotkaniu zmienisz zdanie
Mój mózg tego nie ogarniał. Najpierw mnie śledzi, potem zdobywa mój numer a potem mnie podsłuchuje? Bo jak inaczej mógł by wiedzieć że idę na tą imprezę? Teraz już zupełnie się pogubiłam. Postanowiłam wziąć tylko jabłko i pogadać z Julie o imprezie. Jak na złość musiała pójść na papierosa wraz z Lukiem.
- Szukam wam dobrych pięciu minut. - powiedziałam znajdując ich w składziku woźnego.
- Jakbyś nie wiedziała że zawsze, ale to zawsze omijamy lunch i tu przychodzimy - powiedział Luke.
- Zapomniałam. Każdemu się zdarza.
- A więc co cię tu sprowadza? - zapytała Julie.
- Ja w sprawie dzisiejszej imprezy, jak można się dowiedzieć kto na niej będzie? Czy ktoś z zewnątrz może przeglądać listę gości?
- Oprócz prowadzących nie sądzę. Czemu pytasz?
- Pewien idiota pisze do mnie od wczoraj i wiem że mnie śledzi, nie wiem od kiedy ale to mało ważne. Chcę się dzisiaj 'ujawnić', i nie wiem czego się spodziewać.
- Czemu nic wcześniej nie wspomniałaś? - powiedziała Julie gasząc niedopałek.
- Wiem, powinnam zadzwonić ale tak jakoś wyszło. Nie pójdę na tą imprezę.
- Nie, on chce się ujawnić, musisz iść - powiedział Luke.
- A jak coś mi zrobi?
- Nie przesadzaj, twój brat tam będzie, Luke i jego banda no i oczywiście ja. Jak tylko zobaczę że dzieje ci się krzywda przyjdę na ratunek! - zaśmiała się Julie.
- A najważniejsze że poznamy tego twojego 'pedofila-psychopatę' - wtrącił się Luke.
- No własnie. Ale według mnie słaby sposób na podryw. Najpierw wystraszy dziewczynę na śmierć a potem będzie chciał ją zaprosić, sadzę że żadna się nie zgodzi - zaśmiała się Julie.
- Zależy - odparł Luke.
- Nie... - powiedział.
- Chłopcze nie mów mi że podrywasz dziewczyny na ten wasz nędzny gang - zaśmiała się brunetka.
- Nic takie nie powiedziałem, okej! Ja ich nie podrywam, to one podrywają mnie. One po prostu mnie pragną.
- Luke, zwymiotuje, nic nie mów już więcej. - uderzyłam go w ramie.
- Casanova dwudziestego pierwszego wieku się znalazła. - odparła z poirytowaniem Julie.
- Chodźmy na lekcje.
Reszta dnia w szkole zleciała tak jak zawsze, próbowałam skupić moją uwagę na algorytmach i czasownikach niedokonanych, niestety z marnym skutkiem. Po lekcjach Luke odwiózł mnie i Julie do domu. Impreza zaczynała się dopiero późnym wieczorem więc miałam czas na wyluzowanie i pooglądanie moich ulubionych seriali.
Nie wiedziałam w co mam się ubrać ani jak dostane się na miejsce ale mało mnie to obchodziło.
Wzięłam kąpiel, podkręciłam włosy i zrobiłam kreski - nie robiłam ich chyba od miesięcy no ale cóż ja zostać zgwałconą to przynajmniej wyglądając jakbym wyszła z wybiegu. Nie? (nie.) Postanowiłam ubrać się w moją ulubioną spódnicę, do tego jakiś top, obcasy i w drogę. W czasie gdy zakładałam buty do mojego pokoju wszedł Oliver.
- Jedziesz ze mną do Northvillige? - zapytał nie odrywając wzroku od jego smartphona.
- Tak, spadłeś mi z nieba.
- A wystroiłaś się tak ponieważ?
Popatrzył na mnie z półuśmieszkiem. Czasami go tak nienawidzę.
- Ponieważ mogę? Nie wiem co to za pytanie, braciszku. - powiedziałam.
- Cokolwiek, bądź przy wyjściu za dziesięć minut.
Po tym jak opuścił moją sypialnie postanowiłam napisać do nieznajomego, no cóż jak i tak dzisiaj się ujawni to przynajmniej będę wiedzieć gdzie chcę się spotkać.
Jo: gdzie zamierzasz się mi ujawnić?
Nieznany: To zagadka! ;)
Aha. Dobra teraz przegina.
Jo: nie wymyślaj miejsca w jakiejś ciemnic, aż tak głupia nie jestem!
Nieznany: Uwielbiam twoje nastawienie, księżniczko! Czekaj na mój sms, on cię naprowadzi.
Awansowałam z normalnej nastolatki w księżniczkę. Postęp.
Szczerze to zastanawiam się czy przypadkiem nie jestem typową idiotką patrząc na to że dałam namówić się na spotkanie z jakimś nieznajomym chłopakiem który może okazać się pięćdziesięcioletnim psychopatą, którego głównymi ofiarami są brunetki w wieku dziewiętnastu lat.
Zabrałam tylko torebkę, kurtkę i zbiegłam na dół. Oliver czekał nadal siedząc na telefonie i ciągle uśmiechając się do ekranu. Czy to nie przypadkiem przejaw debilizmu? Nie to tylko dwudziesty pierwszy wiek.
- Jedziemy - zapytałam.
- Tak. A i jedziemy jeszcze z kilkoma osobami.
- Świetnie. - odrapałam najbardziej przekonująco jak umiałam. Uwielbiam siedzieć w jednym samochodzie z tymi imbecylami.
Jak dobrze że okazało się że jedziemy wyłącznie z Calumem i Ashtonem. Ich przynajmniej znam i szanuje - można tak powiedzieć. Cała drogę gadali o samochodach, narkotykach, dziewczynach i seksie. Całe szczęście że miałam telefon mogła przynajmniej popisać z dziewczynami i doradzić im w co się ubrać.
Julie oczywiście standard - czerń, czerń i jej stara bordowa kurtka. To stało się chyba jej znakiem rozpoznawczym. Olive i Susan poszły w kolor.
Na miejscu zaczęłam się denerwować. Dziewczyn jeszcze nie było. A Luka nie mogłam znaleźć. Postanowiłam zostać przy wejściu. W całym budynku roiło się od już pijanych ludzi. Mój telefon zaczął wibrować.
Nieznany: Jesteś już na miejscu?
Jo: można tak powiedzieć...
Nieznany: Jak mam to rozumieć?
Jo: czekam jeszcze na znajomych
Nieznany: napisz jak będziesz gotowa stawić mi czoła ;)
Ale czy ja kiedykolwiek będę umiała stawić mu czoła? Pytanie dnia, tygodnia miesiąca a może nawet roku.
Po minięciu kilku minut w budynku zobaczyłam dziewczyny.
- Whoa, Jo, wyglądasz zjawiskowo. - powiedziała Julie - ten twój psychopata to szczęściarz.
- Nie ubrałam się dla niego.
- Ani umalowałaś, spryskałaś ulubionymi perfumami i założyłaś tak króciutką spódniczkę. Oszukujesz sama siebie. - odparła Susan.
- Ah, uwielbiam was dziewczyny. - odpowiedziałam z wymuszonym uśmiechem.
- Dobra, idźmy do loży. - powiedziała ze śmiechem Olive.
Salon był dziesięć razy większy niż mój dom. Parkiet był pełen od tańczący ludzi. Bar zapełniony od nastolatków pragnąc alkoholu, cztery loże tuż na przeciwko siebie. Siadłam na kanapie najbliżej okna tuż obok Luka który był zajęty podrywaniem jakiejś blondynki, którą widzę pierwszy raz. Julie rzuciła się na drinki które dopiero przyniesiono. Susan już dawno tańczyła w towarzystwie jakiegoś przystojniaka. Tylko ja i Olive zostałyśmy niczym nie zajęte.
- Pisałaś do tego nieznajomego? - zapytała Liv.
- Tak, ale czekałam aż wszyscy przyjdą. Wole dmuchać na zimne.
- Rozumiem cie, bardzo dobrze cię rozumiem.
- Możesz mi potowarzyszyć? Luke jest zajęty, a Julie i tak zaraz odpłynie. - zaśmiałam się.
- Nie ma problemu.
- Napisze do niego. - powiedziałam. Olive kiwnęła tylko głowa i sięgnęła po napój.
Jo: będę tego zapewne żałować (od autorki: ohoho ona jeszcze nie wie jak bardzo hahs) ale jestem gotowa
Nieznany: Wyczekiwałem twojego smsa cały wieczór...
Jo: to gdzie mam iść?
Nieznany: Po prostu idź do baru
Moje ręce zaczęły się trząść i pocić, i co przez kogo? Nieznajomego. Ciekawe jak ma na imię.
- Możemy iść - powiedziałam do brunetki która kończyła kolejnego szota.
- W drogę. - odpowiedziała widocznie rozbawiona.
Szłam w stronę tego głupiego baru i już kilka razy się wracałam ale Olive mi na to nie pozwoliła.
- Idź ja będę tutaj, będę was obserwować. Ustalmy hasło w razie niebezpieczeństwa.
- Okej. Zaproponuj coś.
- Oliver Sykes to mój brat. Odstraszy go nas sto procent.
- Okej. To idę.
- No to idź,
- No to idę.
- Kurwa, Jo, idź, jestem na czatach.
I szłam a mój żołądek wywijał fikołki. Podeszłam i w pierwszej chwili nie było nikogo. Ta mała iskierka nadziei że nie przyjdzie. Sprawdziłam mój telefon w zamiarze zajęcia. Dostałam wiadomość.
Nieznany: Podnieś wzrok!
Serce zatrzymało się a nogi ugięły. Podniosłam wzrok. Moim oczom ukazał się Andy Black. Wysoki, szczupły, niebieskooki brunet. Znałam go. Każdy go znał. Mogę się założyć że nie zdołam zliczyć dziewczyn z którymi spał. Jest typowym dupkiem.
- Witaj, księżniczko!
- Czy to jakiś pieprzony żart - powiedziałam spoglądając na Olive przez ramię. Brunetka stałą tylko z otwartą buzią.
- Jesteś słodka, to nawet trochę podniecające.
Spojrzałam na niego. Miałam ochotę uderzyć go w twarz i zmazać mu ten jego uśmieszek.
- Na prawdę? Z wszystkich dziewczyn jakie mogłeś wybrać do nękania wybrałeś mnie?
- To nie moja wina, że mnie kręcisz. - powiedział podnosząc ręce w obronie.
Czy ja się kurwa przesłyszałam?
- Wiesz co, nie mam ochoty na rozmowę z tobą. Proszę cię tylko o jedno, usuń mój numer telefonu.
- Nie mogę ci tego obiecać, księżniczko.
- Albo usuniesz albo pójdę z tym na policję!
- Nie zrobiłabyś tego, nazywasz się Sykes, myślisz że ktoś po usłyszeniu tego nie będzie próbować dorwać się do twojej rodziny? Lepiej idź do brata, on ci na pewno pomoże, a nie sorry pewnie jest tak naćpany że nawet cie nie rozpoznaje.
Stałam jak wryta. Co za totalny, jebany idiota. Nie miałam pojęcia co mu odpowiedzieć. Odwróciłam się na pięcie i podeszłam do Olive.
- Księżniczko, mam nadzieje, że się jeszcze spotkamy! - powiedział a ja tylko pokazałam tu środkowy palec z największym uśmiechem.
Idąc wraz z Olive czułam jego wzrok na sobie. Co za totalny idiota. W życiu nie przyszło by mi do głowy że nieznajomy okaże się jednym z Blacków, do tego jeszcze synem Franka.
- Jo - zaczęła Liv - co tu się odpierdala?
- Nie pytaj. Nie wiem co ten dupek odemnie chce i chyba nie chcę wiedzieć.
- Teraz musisz powiedzieć o tym Oliverowi. Pamiętaj że on jest jednym z Blacków. To nie są żarty.
- Wiem, ale utrzymam to jako sekret. Mam nadzieje że nie będzie mnie już nachodził ani do mnie dzwonił.
- Radziłabym co innego ale to twoja sprawa.
- Chociaż ty mnie rozumiesz. Chodźmy się napić, potrzebuję tego.
Po dotarciu do loży siadłam obok Julie i Susan które były już dobrze wstawione.
Zaczęłam od kilku szotów drinków aż w którymś momencie urwał mi się film.
Obudziłam się z wielkim bólem głowy. Po otworzeniu oczu zrozumiałam że nie jestem w domu, że jestem w nie swoim łóżku, nie swojej koszulce.
- Dzień dobry! Dobrze się spało? - zapytał męski głos. Odwróciłam głowę w jego stronę. Moim oczom ukazał się ten dupek. Mam kompletnie przejebane.












