piątek, 11 listopada 2016

02. is this some kind of a sick joke

Cały wieczór zastawiałam się co do cholery ma znaczy ta wiadomość. Byłam przerażona.
 Rozważałam poinformowanie kogoś ze środowiska mojego brata. Jednak odpuściłam, nic by to nie dało. Musiałam poradzić sobie z tym sama.
Pobudka rano była trudna. Całą noc miałam paniczne uczucie iż ktoś chodzi po domu co po prostu
okazało się tata który również borykał się z bezsennością. Wzięłam szybką kąpiel i zrobiłam sobie śniadanie. Płatki powinny wystarczyć mi do lunchu. Sprawdziłam jeszcze powiadomienia z portali społecznościowych. Próbowałam ignorować wiadomości które dostawałam od nieznanego numeru. Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Przez głowę przeszły mi same złe scenariusze. Podeszłam do drzwi i przez dobrą chwilę zastanawiałam się czy otworzyć.
- Kto tam? - spytałam.
- Luke.
Kamień z serca.
- Wchodź - otworzyłam chłopakowi drzwi i wróciłam do kuchni.
- Okej. Mów o całym wczorajszym zajściu.
- Wracam ze szkoły, standardowo, nagle zauważam że to samo auto jedzie za mną od kilometra. Postanawiam przejść tymi alejkami na które nie można wjechać samochodem. Wszystko było by dobrze gdyby nie to że po dotarciu na miejsce ta sportowa fura stała tuż pod moim domem.
- Zapamiętałaś może numery rejestracyjne?
- Luke, ja tam prawie umarłam na zawał jak ja mogłam cokolwiek zapamiętać!
- A jak wyglądał kierowca?
- Nie przyglądałam się mu długo ale miał czarne okulary i bluzę z kapturem więc nie umiałam go rozpoznać.
- Jesteś pewna że to ten sam wóz, może były podobne.
- Luke, nie jestem idiotką wiem jak odróżnić BMW od Benza. Ale to nie koniec, on ma mój numer! Napisał do mnie coś w stylu że podoba mu się jak wyglądam gdy jestem przerażona. Kto jest na tyle chamski by robić takie rzeczy?
- Ja nadal sadzę że powinniśmy powiedzieć o tym Oliverowi. Załatwił by wszystko i było by po sprawie.
- Nie bądź tchórzem. Załatwimy to po swojemu. Przecież masz tych swoich koleżków którzy tak jak ty znają się na tym, nie?
- No ale zawsze robimy wszystko z twoim bratem, tak tylko ci przypominam
- A ja jestem jego siostrą i każe wam pomóc mi pozbyć się tego natręta.
- Zobaczysz, Oliver będzie miał wkurw roku jak się o tym dowie.
- Jezu, Luke, boisz się go? Co on ci zrobi? Na pewno nie zabije bo swoich nie zabija. A i się o tym nie dowie więc luz. Jedziemy do szkoły?
Blondyn tylko przytaknął. Przed wyjściem sprawdziliśmy czy wszystkie okna i drzwi są pozamykane.
Dzięki zdolnościami Luke'a w szkole byliśmy po niecałych 10 minutach. Nie wiem jak on jeszcze posiada prawo jazdy tak jeżdżąc ale nie wnikam. Przed szkołą spotkałam Olive i Susan które rozmawiały o czymś bardzo podekscytowane.
- Hej - przywitałam każdą z osobna buziakiem w policzek - o czym tak rozmawiacie?
- Okej, więc pamiętasz ten wielki niby 'zamek' w Northvillige? Miałam tam osiemnastkę. - powiedziała Olive
- Oczywiście najlepsza impreza w dziejach. - zaśmiałam się.
- Tak więc wracając, dzisiaj odbywa się tam impreza i jak zawszę mają tam bramki ale Julie ma bilety od twojego brata. - wtrąciła się Susan.
- Standard - westchnęłam.
- Pomijając, najlepsze że mają przyjść ci z klanu Blacków. A jak głosi legenda gang Horizon i klan Blacków prowadza zimną wojnę od nie wiem ilu wieków. - powiedziała dramatycznie Susan.
Zaśmiałam się bo była to szczera prawda. Od kiedy mama odeszła tata postanowił odsunąć się od gangu i przekazał prawo swojej prawej ręce - Frankowi Blackowi. Umowa była jasna, póki Oliver nie skończy 18 lat gang ma Frank. Niestety ktoś nie dotrzymał słowa. Oliver zdobył ten gang chyba fartem bo oni mają samych snajperów i wyszkolonych ludzi. Jedną strona miasta rządzą Blackowie a drugą Horizon. Oczywiście kilka razy do roku próbują przejąć swoje obszary ale zawsze z marnym skutkiem. Oba gangi są zbyt mocne na poddanie się.
- Zawsze robią to samo. Dzielą dom na pół i łączy nas tylko miejsce do tańczenia. - powiedział Luke
- Chyba że przychodzi tylko jedna dzielnica - wtrąciłam - mam dla was newsa roku!
Wszyscy spojrzeli się na mnie.
- Luke już o tym wie ale potrzebuje jakiejś pomocy - powiedziałam z poważna miną.
- Jo, gadaj - wypaliła Susan.
- Mam, znaczy jestem pewna że ktoś mnie śledzi.
- Pieprzysz? - zapytała Olive.
- Czy wyglądam jakbym żartowała. Jakiś psychopata mnie wczoraj śledził w drodze powrotnej do domu i do tego ma mój numer telefonu. Jeszcze niby tak się nie cykałam.
- Mówiłaś coś Oliverowi? - zapytała Susan.
- No właśnie - dodała Olive.
- Nie?
- Oszalałaś? Wasza rodzina jest super bardzo narażona na takiego typu rzeczy, musisz go o tym poinformować! Do tego on by się tym na sto procent zajął. - powiedziała Susan.
- Mówiłem! Trzeba było to od razu zrobić. - wypalił Luke.
- Nie przezywajcie na razie, okej? Damy sobie rade.
Popatrzyli tyko na mnie.
- Chodźmy na lekcje - powiedziałam zrezygnowana.
Pierwsza lekcją - historia, idealna okazja by dospać, potem tylko hiszpański, wf, fizyka, chemia i lunch.
Umierałam z głodu aż do momentu gdy dostałam kolejnego smsa...

Nieznany: Słyszałem ze wybierasz się na dzisiejszą imprezę, nie mogę się doczekać aż cię zobaczę. mam nadzieje że tym razem nie będziesz uciekać ;)

On sobie żartuje, skąd on to wszystko do cholery wie?

Jo: whoa, wreszcie się ujawnisz, jak słodko, będziesz chciał mnie zgwałcić/zabić czy cokolwiek przy tylu ludziach, myślisz że ci się to uda??? 


Nieznany: Czemu od razu zakładasz najgorsze? 



Jo: jeszcze pytasz? jakiś (najprawdopodobniej) pedofil śledzi mnie a potem wypisuje do mnie wiadomości i nie daje mi spokojnie żyć, przecież to normalka.... 



Nieznany: Mam nadzieje że po dzisiejszym spotkaniu zmienisz zdanie 


Mój mózg tego nie ogarniał. Najpierw mnie śledzi, potem zdobywa mój numer a potem mnie podsłuchuje? Bo jak inaczej mógł by wiedzieć że idę na tą imprezę? Teraz już zupełnie się pogubiłam. Postanowiłam wziąć tylko jabłko i pogadać z Julie o imprezie. Jak na złość musiała pójść na papierosa wraz z Lukiem.
- Szukam wam dobrych pięciu minut. - powiedziałam znajdując ich w składziku woźnego.
- Jakbyś nie wiedziała że zawsze, ale to zawsze omijamy lunch i tu przychodzimy - powiedział Luke.
- Zapomniałam. Każdemu się zdarza.
- A więc co cię tu sprowadza? - zapytała Julie.
- Ja w sprawie dzisiejszej imprezy, jak można się dowiedzieć kto na niej będzie? Czy ktoś z zewnątrz może przeglądać listę gości?
- Oprócz prowadzących nie sądzę. Czemu pytasz?
- Pewien idiota pisze do mnie od wczoraj i wiem że mnie śledzi, nie wiem od kiedy ale to mało ważne. Chcę się dzisiaj 'ujawnić', i nie wiem czego się spodziewać.
- Czemu nic wcześniej nie wspomniałaś? - powiedziała Julie gasząc niedopałek.
- Wiem, powinnam zadzwonić ale tak jakoś wyszło. Nie pójdę na tą imprezę.
- Nie, on chce się ujawnić, musisz iść - powiedział Luke.
- A jak coś mi zrobi?
- Nie przesadzaj, twój brat tam będzie, Luke i jego banda no i oczywiście ja. Jak tylko zobaczę że dzieje ci się krzywda przyjdę na ratunek! - zaśmiała się Julie.
- A najważniejsze że poznamy tego twojego 'pedofila-psychopatę' - wtrącił się Luke.
- No własnie. Ale według mnie słaby sposób na podryw. Najpierw wystraszy dziewczynę na śmierć a potem będzie chciał ją zaprosić, sadzę że żadna się nie zgodzi - zaśmiała się Julie.
- Zależy - odparł Luke.
- Nie... - powiedział.
- Chłopcze nie mów mi że podrywasz dziewczyny na ten wasz nędzny gang - zaśmiała się brunetka.
- Nic takie nie powiedziałem, okej! Ja ich nie podrywam, to one podrywają mnie. One po prostu mnie pragną.
- Luke, zwymiotuje, nic nie mów już więcej. - uderzyłam go w ramie.
- Casanova dwudziestego pierwszego wieku się znalazła. - odparła z poirytowaniem Julie.
- Chodźmy na lekcje.

Reszta dnia w szkole zleciała tak jak zawsze, próbowałam skupić moją uwagę na algorytmach i czasownikach niedokonanych, niestety z marnym skutkiem.  Po lekcjach Luke odwiózł mnie i Julie do domu. Impreza zaczynała się dopiero późnym wieczorem więc miałam czas na wyluzowanie i pooglądanie moich ulubionych seriali.

Nie wiedziałam w co mam się ubrać ani jak dostane się na miejsce ale mało mnie to obchodziło.
Wzięłam kąpiel, podkręciłam włosy i zrobiłam kreski - nie robiłam ich chyba od miesięcy no ale cóż ja zostać zgwałconą to przynajmniej wyglądając jakbym wyszła z wybiegu. Nie? (nie.) Postanowiłam ubrać się w moją ulubioną spódnicę, do tego jakiś top, obcasy i w drogę. W czasie gdy zakładałam buty do mojego pokoju wszedł Oliver.
- Jedziesz ze mną do Northvillige? - zapytał nie odrywając wzroku od jego smartphona.
- Tak, spadłeś mi z nieba.
- A wystroiłaś się tak ponieważ?
Popatrzył na mnie z półuśmieszkiem. Czasami go tak nienawidzę.
- Ponieważ mogę? Nie wiem co to za pytanie, braciszku. - powiedziałam.
- Cokolwiek, bądź przy wyjściu za dziesięć minut.
Po tym jak opuścił moją sypialnie postanowiłam napisać do nieznajomego, no cóż jak i tak dzisiaj się ujawni to przynajmniej będę wiedzieć gdzie chcę się spotkać.

Jo: gdzie zamierzasz się mi ujawnić? 


Nieznany: To zagadka! ;)


Aha. Dobra teraz przegina.

Jo: nie wymyślaj miejsca w jakiejś ciemnic, aż tak głupia nie jestem! 


Nieznany: Uwielbiam twoje nastawienie, księżniczko! Czekaj na mój sms, on cię naprowadzi. 


Awansowałam z normalnej nastolatki w księżniczkę. Postęp.

Szczerze to zastanawiam się czy przypadkiem nie jestem typową idiotką patrząc na to że dałam namówić się na spotkanie z jakimś nieznajomym chłopakiem który może okazać się pięćdziesięcioletnim psychopatą, którego głównymi ofiarami są brunetki w wieku dziewiętnastu lat.

Zabrałam tylko torebkę, kurtkę i zbiegłam na dół. Oliver czekał nadal siedząc na telefonie i ciągle uśmiechając się do ekranu. Czy to nie przypadkiem przejaw debilizmu? Nie to tylko dwudziesty pierwszy wiek.
- Jedziemy - zapytałam.
- Tak. A i jedziemy jeszcze z kilkoma osobami.
- Świetnie. - odrapałam najbardziej przekonująco jak umiałam. Uwielbiam siedzieć w jednym samochodzie z tymi imbecylami.

Jak dobrze że okazało się że jedziemy wyłącznie z Calumem i Ashtonem. Ich przynajmniej znam i szanuje - można tak powiedzieć.  Cała drogę gadali o samochodach, narkotykach, dziewczynach i seksie. Całe szczęście że miałam telefon mogła przynajmniej popisać z dziewczynami i doradzić im w co się ubrać.
Julie oczywiście standard - czerń, czerń i jej stara bordowa kurtka. To stało się chyba jej znakiem rozpoznawczym. Olive i Susan poszły w kolor.

Na miejscu zaczęłam się denerwować. Dziewczyn jeszcze nie było. A Luka nie mogłam znaleźć. Postanowiłam zostać przy wejściu. W całym budynku roiło się od już pijanych ludzi. Mój telefon zaczął wibrować.


Nieznany: Jesteś już na miejscu? 



Jo: można tak powiedzieć... 



Nieznany: Jak mam to rozumieć? 



Jo: czekam jeszcze na znajomych



Nieznany: napisz jak będziesz gotowa stawić mi czoła ;) 


Ale czy ja kiedykolwiek będę umiała stawić mu czoła? Pytanie dnia, tygodnia miesiąca a może nawet roku.

Po minięciu kilku minut w budynku zobaczyłam dziewczyny.

- Whoa, Jo, wyglądasz zjawiskowo. - powiedziała Julie - ten twój psychopata to szczęściarz.
- Nie ubrałam się dla niego.
- Ani umalowałaś, spryskałaś ulubionymi perfumami i założyłaś tak króciutką spódniczkę. Oszukujesz sama siebie. - odparła Susan.
- Ah, uwielbiam was dziewczyny. - odpowiedziałam z wymuszonym uśmiechem.
- Dobra, idźmy do loży. - powiedziała ze śmiechem Olive.

Salon był dziesięć razy większy niż mój dom. Parkiet był pełen od tańczący ludzi. Bar zapełniony od nastolatków pragnąc alkoholu, cztery loże tuż na przeciwko siebie. Siadłam na kanapie najbliżej okna tuż obok Luka który był zajęty podrywaniem jakiejś blondynki, którą widzę pierwszy raz. Julie rzuciła się na drinki które dopiero przyniesiono. Susan już dawno tańczyła w towarzystwie jakiegoś przystojniaka. Tylko ja i Olive zostałyśmy niczym nie zajęte.
- Pisałaś do tego nieznajomego? - zapytała Liv.
- Tak, ale czekałam aż wszyscy przyjdą. Wole dmuchać na zimne.
- Rozumiem cie, bardzo dobrze cię rozumiem.
- Możesz mi potowarzyszyć? Luke jest zajęty, a Julie i tak zaraz odpłynie. - zaśmiałam się.
- Nie ma problemu.
- Napisze do niego. - powiedziałam. Olive kiwnęła tylko głowa i sięgnęła po napój.

Jo: będę tego zapewne żałować (od autorki: ohoho ona jeszcze nie wie jak bardzo hahs) ale jestem gotowa

Nieznany: Wyczekiwałem twojego smsa cały wieczór...


Jo: to gdzie mam iść?



Nieznany: Po prostu idź do baru 


Moje ręce zaczęły się trząść i pocić, i co przez kogo? Nieznajomego. Ciekawe jak ma na imię.

- Możemy iść - powiedziałam do brunetki która kończyła kolejnego szota.
- W drogę. - odpowiedziała widocznie rozbawiona.

Szłam w stronę tego głupiego baru i już kilka razy się wracałam ale Olive mi na to nie pozwoliła.
- Idź ja będę tutaj, będę was obserwować. Ustalmy hasło w razie niebezpieczeństwa.
- Okej. Zaproponuj coś.
- Oliver Sykes to mój brat. Odstraszy go nas sto procent.
- Okej. To idę.
- No to idź,
- No to idę.
- Kurwa, Jo, idź, jestem na czatach.

I szłam a mój żołądek wywijał fikołki. Podeszłam i w pierwszej chwili nie było nikogo. Ta mała iskierka nadziei że nie przyjdzie. Sprawdziłam mój telefon w zamiarze zajęcia. Dostałam wiadomość.

Nieznany: Podnieś wzrok! 

Serce zatrzymało się a nogi ugięły. Podniosłam wzrok. Moim oczom ukazał się Andy Black. Wysoki, szczupły, niebieskooki brunet. Znałam go. Każdy go znał. Mogę się założyć że nie zdołam zliczyć dziewczyn z którymi spał. Jest typowym dupkiem.
- Witaj, księżniczko!
- Czy to jakiś pieprzony żart - powiedziałam spoglądając na Olive przez ramię. Brunetka stałą tylko z otwartą buzią.
- Jesteś słodka, to nawet trochę podniecające.
Spojrzałam na niego. Miałam ochotę uderzyć go w twarz i zmazać mu ten jego uśmieszek.
- Na prawdę? Z wszystkich dziewczyn jakie mogłeś wybrać do nękania wybrałeś mnie?
- To nie moja wina, że mnie kręcisz. - powiedział podnosząc ręce w obronie.
Czy ja się kurwa przesłyszałam?
- Wiesz co, nie mam ochoty na rozmowę z tobą. Proszę cię tylko o jedno, usuń mój numer telefonu.
- Nie mogę ci tego obiecać, księżniczko.
- Albo usuniesz albo pójdę z tym na policję!
- Nie zrobiłabyś tego, nazywasz się Sykes, myślisz że ktoś po usłyszeniu tego nie będzie próbować dorwać się do twojej rodziny? Lepiej idź do brata, on ci na pewno pomoże, a nie sorry pewnie jest tak naćpany że nawet cie nie rozpoznaje.
Stałam jak wryta. Co za totalny, jebany idiota. Nie miałam pojęcia co mu odpowiedzieć. Odwróciłam się na pięcie i podeszłam do Olive.
- Księżniczko, mam nadzieje, że się jeszcze spotkamy! - powiedział a ja tylko pokazałam tu środkowy palec z największym uśmiechem.

Idąc wraz z Olive czułam jego wzrok na sobie. Co za totalny idiota. W życiu nie przyszło by mi do głowy że nieznajomy okaże się jednym z Blacków, do tego jeszcze synem Franka.
- Jo - zaczęła  Liv - co tu się odpierdala?
- Nie pytaj. Nie wiem co ten dupek odemnie chce i chyba nie chcę wiedzieć.
- Teraz musisz powiedzieć o tym Oliverowi. Pamiętaj że on jest jednym z Blacków. To nie są żarty.
- Wiem, ale utrzymam to jako sekret. Mam nadzieje że nie będzie mnie już nachodził ani do mnie dzwonił.
- Radziłabym co innego ale to twoja sprawa.
- Chociaż ty mnie rozumiesz. Chodźmy się napić, potrzebuję tego.
Po dotarciu do loży siadłam obok Julie i Susan które były już dobrze wstawione.
Zaczęłam od kilku szotów drinków aż w którymś momencie urwał mi się film.

Obudziłam się z wielkim bólem głowy. Po otworzeniu oczu zrozumiałam że nie jestem w domu, że jestem w nie swoim łóżku, nie swojej koszulce.
- Dzień dobry! Dobrze się spało? - zapytał męski głos. Odwróciłam głowę w jego stronę. Moim oczom ukazał się ten dupek. Mam kompletnie przejebane.

wtorek, 8 listopada 2016

01. who's that

Szkoła, drugi dom. Dla mnie to jak więzienie. Codziennie przychodzimy, siadamy w tych samych 
ławkach, słuchamy tych samych nudnych wywodów. Algebra, fizyka czy historia literatury angielskiej. Pierwsze pytanie które przychodzi mi do głowy to 'kiedy, cokolwiek z tego co przed chwila usłyszałam, przyda mi się w życiu?'. No tak, na to niestety nikt nie udzieli mi odpowiedzi. 
Dzwonek, co za piękny dźwięk. Ratuje mnie od popełnienia samobójstwa. Nauczycielka zadaje prace domową, kolejny referat na temat budowy DNA który ma być gotowy na wczoraj bo przecież czy my mamy lepsze rzeczy do robienia w domu? Nie. Przecież nauczycielki mają gorzej, codziennie wracając do domu po przesiedzeniu ośmiu godzin w pracy do sprawdzenia kartkówek dwóch klas i są tak zmęczone. Ale czy my uczniowie jesteśmy zmęczeni? Nie, jesteśmy niezniszczalni, możemy odrobić sześć przedmiotów w jeden wieczór, w czym pójść na wieczorną msze, zjeść kolacje z rodzicami i do tego jeszcze wyjść na świeże powietrze. 
Wychodząc z klasy rzucam tylko puste spojrzenie nauczycielce która jak na złość próbuję sprawić bym w tym roku nie zdała i to z tak błahego przedmiotu jak biologia. Ona tylko uśmiecha się szeroko.
- Oh, panienka Sykes, nie zmiennie od pierwszej klasy próbujesz udowodnić że nauka jest zbędna. Musze cie niestety rozczarować, bez dobrej oceny z mojego przedmiotu możesz nie skończyć szkoły wraz z twoimi rówieśnikami. Chcesz skończyć jak twój brat? 
- Moja rodzina to moja sprawa - krzyknęłam.
- Jakim tonem moja droga - poprawiła się na krześle - zostajesz dzisiaj po lekcjach, może to nauczy Cie jak się zachowywać z szacunkiem. 
Podała mi kartkę z wypisaną uwagą.
- Podpis rodzica, obowiązkowy!
Wychodząc z klasy pokazałam jej tylko środkowy palec, na szczęście (lub nie) nie zauważyła. Przechodząc do mojej szafki spotkałam Luke'a. Był odemnie o rok starszy i nie wcale nie kiblował drugi rok z rzędu. Ma matkę matematyczkę, o dziwo nie wstawiła się za synem u dyrektora żeby chociaż trochę naciągnął wydanie świadectwa. Zadawał się bandą przydupasów mojego brata, nie to że ich nie lubiłam tylko odkąd skończyłam czternaście lat widziałam ich codziennie i po prostu przejedli mi się. 
- O, hej Luke, jak tam? - spytałam, ciągnąc go za jego stary plecak z vansa, którego materiał był zapełniony durnymi napisami które zgaduje są przejawem twórczym Calum'a - kolejnego przydupasa mojego braciszka. 
- Nie patrząc na to że moja własna matka wysłała mnie do kozy było by nawet spoko.
- Nie żartuj. 
- Czy wyglądam jakbym żartował? Uwzięła się na mnie odkąd ta wredna suka Jones sprawiła że nie zdałem w ostatniej klasie. 
- Hej, nie martw się, ja najprawdopodobniej nie zdam z biologii. A zmieniając temat to możemy dzisiaj razem siedzieć w kozie!
- Jakim cudem jesteś w kozie po raz czwarty w tym tygodniu?
- Hmm, pomyślmy, po pierwsze nienawidzę tego starego babska które prowadzi kółko chemiczne a po drugie stara historia z panią Steainfield. 
I w tym momencie nasza rozmowa została przerwana. Julie wpadała na świetny pomysł żeby popchnąć mnie na Luke'a. Skończyło się tylko przytulasem z podłoga. Standard. 
- Kiedyś cię doje.... - i w tym momencie zobaczyłam ją. Wysoką, szczupłą, blondynkę z torebką chanel i butami Vuitton'a z szerokim, białym uśmiechem który sprawił ze wybuchły mi oczy. Czy to nie śmieszne ze nazywa się jak kolor iphona? Rose Gold. Rodzice skrzywdzili ja imieniem ale co tydzień wynagradzają jej to nowym samochodem lub ciuchami które nawet nie trafiły jeszcze do sklepów. 
Patrzyła na mnie z widocznym rozbawieniem. Wstałam z pomocą Julie, która była cała czerwona od śmiechu.
- Czekasz na coś? - spytałam blondynkę, która nadal przyglądała się nam.
- Ah, rodzice Cię nie wychowali? Oh, przecież twoja matka uciekła, a ojciec miał cię zawsze głęboko w dupie. Smutne i żałosne.
- Rose zamknij się, nie każdy ma jebane, idealne życie. - krzyknęła Julie.
- Spoko, i tak mnie to nie rusza. Wole mieć nie pełną rodzinę niż rodziców którzy swoją miłość okazują mi kupując mi najróżniejsze rzeczy które tylko sobie zażyczę. I mój ojciec okazał mi więcej miłości niż ty otrzymałaś od swojego przez całe życie.
Stała jeszcze chwilę z grymasem na twarzy po czym odwróciła się na pięcie i wraz ze swoją bandą zniknęła z mojego pola widzenia.  Staliśmy jeszcze przez kilka minut w ciszy gdy dzwonek rozdzielił nas. Ja wraz z Lukiem poszliśmy na boisko, na lekcje wf a Julie na historię.
Przez resztę zajęć unikałam Gold, tak samo jak i moich przyjaciół. Nie miałam ochoty rozmawiać. Ta idiotka miała rację, moje życie było smutne i żałosne. Nigdy nie poznałam swojej matki bo odeszła gdy miałam trzy lata, ojciec popadł w depresje przez co przez wiele lat mieszkałam z babcią aż do momentu gdy zachorowała. Ojciec wolał zajmować się Oliverem - moim starszym bratem. A co do niego, odkąd tylko pamiętam wracał ze szkoły tylko po to by zaraz zniknąć, wracał późno w nocy i prawie nigdy ze mną nie rozmawiał. Ojca widuje tylko czasami w weekendy, przeważnie 'pracuje' lub po prostu znika gdzieś na miasto ze swoimi kumplami. Zawsze wszyscy zazdrościli mi że nikt nie dzwoni po mnie gdy chodzę na imprezy lub zasiedzę się u jakiejś koleżanki, prawda była taka, że wszyscy mieli mnie w dupie i byłam tylko zbędnym bagażem z którym musieli się użerać.
Po ostatniej lekcji czekałam przy sali na Luke'a. Wyczekiwałam go niczym gromu. Musiałam z kimś pogadać, inaczej mój własny mózg by mnie zdegradował.
- Matko Luke, czekam na ciebie całą wieczność - zaśmiałam się gdy ten przydreptał do mnie.
- Nic nie mów. Prawie usnąłem. Przez dobre pięć minut zastanawiałem się gdzie jestem - zaśmiał się głośno na co zwrócił uwagę wszystkich dookoła.
- Jesteś idiotą ale i tak cię lubię, wiec masz szczęście.
- Powinienem się bać w końcu jesteś siostrą największego gangstera w mieście.
- Boże - westchnęłam dramatycznie - co to nawet znaczy? Wiesz nie mam nic przeciwko temu że bujasz się z moim bratem ale gdzie cię to zaprowadzi? Myślisz o powiązaniu swojej przyszłości z przemytem?
Te pytania bardzo chętnie zadałabym Oliverowi ale ja nawet z nim nie rozmawiam. Pierwszy i ostatni raz zapytałam go co robi i mnie po prostu olał i powiedział że to nie moja sprawa tak więc, tyle z moich relacji z bratem.
Luke stał jak wryty. No cóż, odpowiedź jest prosta - on nawet o tym nie myślał. A co jak złapią go z prochami? Co powie że nie wie co to jest? A może wsypie wszystkich po kolei żeby się wywinąć, a co powie jego matka?
- Ja.. Nie wiem co ci powiedzieć. Mam dopiero dwadzieścia lat, nie wymagaj odemnie żebym miał zaplanowane całe życie.
Westchnęłam ciężko. Umiem zepsuć wszystko swoim nie wyparzonym jęzorem.
- Sorry, po prostu u mnie w domu nie wiedzie się zbyt kolorowo przez ten cały 'gang', tak więc też nie wymagaj że będę uważała to za najlepszą rozrywkę.
Staliśmy bez ruchu przed klasą czekając na panią Jones - na którą dzisiaj przypadło użerać się z nami przez godzinę. Gdy nauczycielka wpuściła nas do klasy siadłam tuż przy oknie by chociaż móc podziwiać park zamiast bezczynnie gapić się na sufit czy tykający zegar. Luke siadł tuż za mną i wyjął - o dziwo - książkę od historii.
Po skończonej odsiadce wyszłam jako ostatnia. Nie śpieszyło mi się. W domu pewnie czeka na mnie jakiś obiad który pewnie tata kupił na mieście.
Postanowiłam wrócić na pieszo. Włożyłam słuchawki do uszu i puściłam najwolniejszą piosenkę. Czułam coś dziwnego, czarne sportowe auto które od kilometra jechało za mną. Nie wiem czy jestem przewrażliwiona przez wszystkie rzeczy o których usłyszałam. Przeciwny gang ma powiązania z ludźmi handlującymi żywym towarem i już nie raz była zadyma przez zaginięcia dziewczyn w moim wieku. Tylko nie wielu udało się wrócić do domu, po kilku latach.
Każdy sądzi że jestem nietykalna przez moją znaną w kraju rodzinie ale lepiej dmuchać na zimne.
Chcąc zgubić auto postanowiłam przejść uliczkami z zamożnymi domami.
Po szybkim dojściu do ulicy na której mieszkałam odetchnęłam z ulgą aż do momentu kiedy zobaczyłam iż samochód zaparkował tuż przy wejściu.
- To jakiś pieprzony żart - syknęłam wyjmując gaz pieprzowy. Babcia nakazała mi nosić go ze sobą wszędzie, w tym momencie wręcz dziękowałam Bogu za ta kochaną kobietę. Przeszłam na druga stronę, nie rozpoznałam osoby prowadzącej krążownik dróg. Przed dobre pięć minut męczyłam się ze znalezieniem kluczy a gdy już je znalazłam nie mogłam trafić do zamka przez moje pieprzone, trzęsące się ręce. Gdy tylko weszłam do domu zamknęłam drzwi na każdy możliwy zatrzask.
Zastanawiałam się kto prowadził to auto i czy powinnam poinformować Olivera i tatę o zajściu. Ale czy oni w ogóle zechcą mnie wysłuchać?
Wysłałam smsa Lukowi, on prędzej mi pomoże niż własna rodzina.

Jo: chyba jestem w tarapatach! 

 Nie musiałam długo czekać by uzyskać odpowiedz.

Luke: Nie mogłaś wpaść w tarapaty w szkole więc o co chodzi??? 

Jo: ktoś mnie śledzi! wracałam ze szkoły i po prostu był tam gdzie ja

Luke: Powinnaś powiedzieć o tym bratu, on tu rządzi.

Jo: to zbyt proste, pomożesz mi dowiedzieć się kto to ale piśniesz tylko słowo Oliverowi i nie żyjesz! uduszę cie własnoręcznie 

Luke: Okej... Masz jakiś plan?

Jo: jeszcze nie, muszę się z tym przespać ale możesz jutro przyjechać po mnie, będę czuła się o wiele bezpieczniej ;) 

Luke: Mam nadzieje że to nie podstęp bym zaczął wozić cię do szkoły..

Jo: jak śmiesz oskarżać mnie o takie rzeczy :D do jutra mój książę na białym koniu! 

Luke: do jutra 
Luke: ps. dobijasz mnie! 

Weszłam na piętro i pierwsze co zrobiłam to przeszukałam cały dom w poszukiwaniu śladu włamania albo przeszukania. Cóż, widać że i mi udzieliła się ta mania bycia podsłuchiwanym.
Postanowiłam wziąć długą, odprężająca kąpiel. Po skończonym relaksie przebrałam się w dresy i jakąś starą koszulkę, niestety czekała na mnie wiadomość.

Nieznany: Ślicznie wyglądasz jak jesteś przerażona! 

Ten dzień to jakiś pieprzony żart! 

niedziela, 6 listopada 2016

00. heroes


Jo Sykes, 19 lat


Julie Henwood, 19 lat


Olive Way, 19 lat


Susan Parade, 19 lat


Ashley Nicolette, 21 lat


Rose Gold, 20 lat


Luke Hemmings, 20 lat


Calum Hood,  20 lat


Ashton Irwin,  22 lata


Michael Clifford, 21 lat


Oliver Sykes, 27 lat


Andy Black, 26 lat


Billie Joe Sykes, 45 lat
Lydia Land of Grafic